Eerst en vooral was er een resolutie in de Kamer. Mijn voorzitter, een historicus, heeft ons standpunt aldaar al uitvoerig toegelicht. Ik zal hier op mijn digitaal dagboek hetzelfde doen, als medicus, of nog beter, als microbioloog ooit nog actief in Soedan en Tsjaad én toch, om het niet al te zwaar uit te drukken: “op de hoogte van” HIV, AIDS,
Treponema pallidum,
Neisseria gonorrhoeae,
Phthirus pubis,
Chlamydia trachomatis en lymfogranuloma venereum. Kortom de belangrijkste SOA’s waarbij ik niet wil gezegd hebben dat dit de enige zijn. En ik geef toe dat er discussie kan zijn over het al dan niet SOA-zijn van de schaamluis.
Toen ik de eerste versie van de resolutie onder ogen nam, viel me voornamelijk op dat de paus "misdaden tegen de menselijkheid" beging. Overigens een resolutie –los van het standpunt - van bedenkelijke kwaliteit. “Misdaden tegen de menselijkheid”: Een zware beschuldiging toch om het zacht uit te drukken. Maar los van die beschuldiging stelt zich ook een puur praktisch probleem. En daarom heeft mijns inziens Marleen Temmerman haar resolutie terug getrokken onder druk van CD&V en cdH.
Ik verklaar me nader:
Vaticaanstad heeft het Internationaal Strafhof niet erkend. Dit is niet omdat Vaticaanstad niet als staat wordt gezien maar wel omdat het iedere staat vrij staat om dit hof al dan niet te erkennen. Het Hof is opgericht bij verdrag (Statuut van Rome, 1998); dit verdrag kan vervolgens worden geratificeerd door staten die dat willen. Staten die dit verdrag niet ratificeren, erkennen dus het Hof niet; zij leveren hun onderdanen niet aan het Hof uit. Ziehier een eerste praktisch probleem: Vaticaanstad zal de paus niet uitleveren.
De paus is niet de enige die niet zou uitgeleverd worden. Al-Bashir, president van Soedan zal ook niet uitgeleverd worden. In die zin kan de Senaat misschien eens gaan reflecteren over een structurele aanpak van het probleem die zich stelt wanneer staten het internationaal strafhof niet erkennen en er dus niet uitgeleverd wordt. Ook de USA erkent Den Haag namelijk niet. Het resultaat van die reflecties kan dan in een resolutie gegoten worden.
Ter info er zijn drie hoven in Den Haag. Ten eerste dus het internationaal strafhof die de daders van genocides, misdaden tegen de menselijkheid, oorlogsmisdaden berechten. Hieronder valt de paus en Al-Bashir.
Ten tweede is er Joegoslaviëtribunaal: deze rechtbank berecht personen die misdaden hebben begaan tijdens de oorlog in ex-Joegoslavië. Mocht de paus ooit veroordeeld worden door Den Haag zal het daar een gezellige boel worden in de gevangenis van Scheveningen.
We zitten met een praktisch probleem en vandaar de terugtrekking van de resolutie. Op het eerste zicht dus zal Den Haag niet in actie moeten komen. Of misschien toch wel, maar dan het internationaal gerechtshof in Den Haag die betwistingen tussen staten onderling beslecht. Want als dit land hier de paus in het rijtje van Al-Bashir, Milosevic en Karadzic zet, zou er wel eens echt een diplomatieke rel kunnen ontstaan.
Ik ben er van overtuigd dat deze resolutie waarin stond dat de paus "misdaden tegen de menselijkheid" beging terug getrokken werd uit puur praktische overwegingen. Ik ben er van overtuigd dat de collega’s van CD&V na contact met de minister van defensie erop gewezen hebben dat defensie niet in staat is de paus op de een of andere manier over te brengen naar Den Haag, net nu onze jongens de antichrist in Afghanistan aan het bestrijden zijn.
Tot daar de praktische bezwaren die er mijns inziens toe geleid hebben dat de resolutie werd ingetrokken.
Maar ik ontdekte nog een praktisch probleem.
Ik las verder in de resolutie dat er diplomatieke actie moet ondernomen worden. Vaticaanstad is een staat. Aan het hoofd staat de paus. De paus is dus niet alleen een religieus leider, maar ook een wereldlijk leider van een staat met minder inwoners dan er kerken in heel Rome zijn.
Welke diplomatieke actie moeten we ondernemen? De ambassadeur terug roepen, dat zou pas een fors signaal zijn! Maar we hebben strictu senso geen ambassadeur in Vaticaanstad, het is al goed dat we er eentje in Rome hebben. Kwatongen die beweren dat we wel een ambassadeur hebben in Vaticaanstad zullen moeten toegeven dat de ambassade in Rome ligt en niet in Vaticaanstad. En als dat alsnog een ambassadeur in Vaticaanstad zou zijn, dan hebben we er geen in Rome (Italië). Neen, we hebben een Belgische ambassadeur in Italië die wél beroep kan doen op een kerkelijke raadgever: eerwaarde heer Tommy Scholtes. We kunnen die misschien terug roepen? Want u zal het met me eens zijn dat we dus niet de ambassadeur van Vaticaanstad kunnen terug roepen. Ziedaar nog een praktisch probleem. En zelfs al draagt onze ambassadeur in Rome twee petjes. Hem terug roepen zou dan misschien Italië schofferen…
Zegt dat niet alles over de relevantie van het begrip “staat” als het over Vaticaanstad gaat? Ik stel me zelfs de vraag of Vaticaanstad er ooit bij stil gestaan heeft of ze “als staat” Den Haag wel konden erkennen. Ik kan me immers goed inbeelden dat voor de inwoners van Vaticaanstad, het wereldlijke niet direct de eerste prioriteit is. Dat zou eens interessant zijn: een brief schrijven aan de pauselijke nuntius om hem er attent op te maken dat Vaticaanstad als staat ook Den Haag kan erkennen. En in één ruk misschien ook een brief aan de ambassadeur van de VS richten?
De resolutie stelt twee keer niets voor en het is dus goed dat ze verdwijnt. Want ook inhoudelijk liet de resolutie te wensen over.
Er staat pakweg niets in over de zaken waar het over zou moeten gaan. Het tiara ABC komt geeneens voor in de resolutie: want daar gaat het om abstinence, be faithful and condoms.
Waarbij blijkt dat de A en B wel degelijk enorm belangrijk zijn en dat degenen die iedereen willen doen geloven dat het met de C wel kan het fout hebben. Ik citeer uit de medische literatuur:
Gray van de John Hopkins University omschrijft het als volgt in "AIDS and Behaviour" (want inderdaad er is meer dan alleen maar The Lancet die de goegemeente in de Senaat graag citeert):
“Thus, the key question today is whether we can reduce risk behaviors to avoid a resurgence of HIV transmission. This requires a balanced program to encourage premarital abstinence, marital fidelity and consistent condom use.”
Of om dan toch eens Ciantia in The Lancet te citeren (waarmee men in de Senaat graag kokketeert): “Uganda has a record of success in the fight against HIV/AIDS. Studies from leading scientific journals show that the major factor in the decrease of HIV prevalence in Uganda was the reduction in casual, multipartner sex: the B of ABC. In Uganda, Kenya, and Zambia, increases in abstinence behaviours have been associated with falls in HIV prevalence. All successful stories in Africa have been preceded by declines in casual and premarital sex, generally registered 5—6 years before the evidence of decline.”
Of om Sheldon al in 2007 in the Lancet te citeren:
“Ten myths and one truth about generalised HIV epidemics.”
Ik haal er één mythe uit:
“Condoms are the answer—
Condom use, especially by sex workers, is crucial to the containment of concentrated epidemics, and condoms help to protect some individuals. But condoms alone have limited impact in generalised epidemics. Many people dislike using them (especially in regular relationships), protection is imperfect, use is often irregular, and condoms seem to foster disinhibition, in which people engage in risky sex either with condoms or with the intention of using
condoms.”
En Sheldon besluit:
But partner limitation has also been neglected because of the culture wars between advocates of condoms and advocates of abstinence, because it smacks of moralising, because mass behavioural change is alien to most medical professionals, and because of the competing priorities of HIV programmes. Fortunately we can enhance partner-limitation behaviour, akin to the behaviour change that many people
have adopted spontaneously.
Tot slot een advies voor de degenen die de pen vast houden van de nieuwe resolutie: graag wat meer nederigheid. Het paternalistisch gedrag dat voort vloeit uit deze vijgen-na-pasen-resolutie is schandelijk ten aanzien van het beleid dat bepaalde landen wel zelf voeren zoals Oeganda. Het paternalisme staat hier in schril contrast met de ontvoogding van de Afrikanen zelf. De Senaat zou ook beter eerst bij zichzelf beginnen: senatoren die bijvoorbeeld zich afvragen of HIV/AIDS niet met homeopathie kunnen genezen worden? Moeten we daar geen resolutie voor indienen?
