Roestige vastheid.

Wat te zeggen over een regeerverklaring waarbij op een bepaald moment de halve assemblee zat te kletsen, terwijl de eerste minister zijn intenties kenbaar maakte voor de komende twee jaar. Getuigt van veel respect, moet ik zeggen. Ik merkte dat collega Delpérée duidelijk geïrriteerd was door het gedrag van enkele collega’s, … uit de meerderheid nota bene.

Toch heb ik begrip voor het gebrek aan aandacht.
De nieuwbakken SP.A-fractieleider was er trouwens niet. Hoeft ook niet. Meerderheid stemt dit tegen oppositie sowieso… in de Kamer althans, want hier komen we niet aan stemmen toe.
De fractieleider aanhoorde de verklaring van de regering in het huis hiernaast. Dit zegt veel over het huis hier.

Een tweede reden waarom men een regeerverklaring beter kan schrappen is dat men de zaken gedetailleerder en sneller verneemt via de media, dan hier op het spreekgestoelte. De regeerverklaring is gereduceerd tot een soort actua-overzicht van de laatste maanden, hoewel ik de overzichten van Chris Vandenabeele op radio 1 dan toch meer weet te waarderen dan wat we hier dinsdag moesten aanhoren. De begeestering droop er van af: roestige vastheid zou ik zeggen.

Zo wisten we al lang dat het BTW-tarief voor maaltijdenin de horeca naar 12% zou dalen. Ik stelde me gelijk de vraag of dit nu het glijmiddel is dat nodig is voor een algemeen rookverbod in de horeca. Ik ben immers mijn CD&V collega’s diep dankbaar dat zij het wetsontwerp van mevrouw Onkelinx tot invoering van een halfslachtig rookverbod evoceerden in de Senaat. Op die manier kan de Senaat nog eens zijn nut tonen en een algemeen rookverbod stemmen. De effecten voor de volksgezondheid (en dus voor de begroting) zouden enorm kunnen zijn, mocht deze moedige beslissing genomen worden.
De wetenschappelijke studies liegen er niet om: met de invoering van een algemeen rookverbod in de horeca zullen minder jongeren beginnen roken. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen de werknemers binnen de horeca minder last ondervinden en minder ziek worden. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen er minder verslaafden zijn, met alle psychologische en neurologische gevolgen van dien. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen minder mensen vroegtijdig overlijden. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen minder mensen longkanker, keelkanker, slokdarmkanker… krijgen. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen er minder hartaanvallen voorkomen. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen bepaalde mensen (die niet roken, maar bijvoorbeeld longlijder zijn) minder snel naar de spoeddienst moeten. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen minder mensen lijden aan thromboses, hart -en vaatziekten, … Met de invoering van een algemeen rookverbod zal het ongeboren leven beter beschermd zijn. Met de invoering van een algemeen rookverbod zullen onze kinderen beter beschermd zijn.
Wie durft een algemeen rookverbod nog tegen te houden? Waarom werd angstvallig vastgehouden aan de fetisj van de 4.5% groeinorm in de gezondheidszorg maar ontwikkelde men geen visie? Waarom konden een paar extra’s voor de gezondheidszorg niet naar de 3000 volkscafés gaan onder de vorm van een eenmalig premie: kostprijs och arme 3 miljoen €? Zo kon men tegelijk het algemeen rookverbod invoeren. Naast de problemen van discriminatie en de positieve effecten op de volksgezondheid, zou dit ook leiden tot minder kosten in de gezondheidszorg: een besparing zowaar!
Maar neen. Er mag niet bespaard worden in de sociale zekerheid: “rien dans la sécu”. En het moet gezegd, hier toont de PS zich weer de grote winnaar. Als ik de krant mag geloven komen er nog veel meer middelen voor de sociale zekerheid. Zelfs Marc Justaert wordt er terecht ongemakkelijk van.
Want er is geen visie in het beleid! De regering verwijt de bedrijven en banken aan korte-termijn denken te doen. Elke trimester moeten tussentijdse cijfers bekend gemaakt worden en elke drie maand moet het meer zijn. A ja, want dan volgen de bonussen. Dat verwijt de regering de banken en bedrijven. En dat terwijl de regering zich zelf bezondigt aan korte-termijn denken. Wat is langere termijn denken? Dit is kijken wat je de afgelopen 10 jaar gepresteerd hebt en kijken wat je de komende 10 jaar gaat doen.
De realiteit? De laatste tien jaar, in een periode van hoogconjunctuur nota bene werd er niet gespaard met dank aan paars en paars-groen. En nu voor de komende 10 jaar? Voor de komende 10 jaar wordt er niet bespaard. Er wordt zelfs 50 miljard euro te weinig bespaard over de komende twee jaar. Dringt dit tot u door? Ik zeg het in oude Belgische, dan beseft men beter hoe diep de krater is: er gaapt een gat van 2000 miljard Belgische franken! En nu driewerf hoera: we besparen ik rond af, als Suez het belieft, 100 miljard Belgische frank! Schande.
Geen visie, geen langere termijn denken. Kon ook niet. Dit is een door Franstaligen gedomineerde regering. Overal waar Franstaligen de plak zwaaien wordt de tering niet naar de nering gezet. In de Brusselse regering niet, in de Waalse gewest niet en in de Franstalige gemeenschapsregering niet. Alleen de Vlaamse regering zal er voor zorgen dat er in 2011 een evenwicht is ten einde dit in economie en nieuw sociaal beleid te investeren, zoals de Vlaamse kinderbijslag en de Vlaamse hospitalisatieverzekering. Mijnheer Van Rompuy, u vraagt visie van de oppositie? Dit is onze visie! Dit is het begin van een Vlaams Sociaal beleid. Dit is een begin van een Vlaams Energiebedrijf dat een Telenet operatie ambieertop vlak van energie. Dit is visie en dit staat in schril contrast met Suez dat u nu bespeelt als een marionet. Ze betaalden nog geen euro en ze zullen geen euro betalen. Uw schamele begroting staat nu al op de helling!
Geen visie. Behalve toch één man, we moeten eerlijk blijven. Pieter De Crem: dat is een visie. Een goede visie? Dat weet ik niet, ik ken de details niet van zijn plannen, maar wat ik verneem uit de krant en dus niet uit de regeerverklaring is: hij maakt keuzes. Hij is de enige met een visie: het moet gezegd. Of toch, zoals ik al zei: de PS ook: die hebben ook een visie: rien dans la sécu, waarmee ze het doodsvonnis uitspreken van de Belgische Sociale Zekerheid. Ook een visie, cynisch of sarcastisch? Ja. Maar een visie. Niet mijn visie.
Waarom niet besparen in de sociale zekerheid? Waarom niet besparen in de gezondheidszorg? Dit hoeft namelijk de patiënten niet pijn te doen. Het niet stemmen van een algemeen rookverbod: dat doet de mensen pijn. Letterlijk. Dit niet stemmen doodt hen. Ik vraag me af of u dat beseft. Of tekenen jullie de “lettre de cachet” zonder gewetensproblemen?
Recentelijk zijn de referentiebedragen bekend. Tientallen ziekenhuizen moeten een aanzienlijk bedrag terugstorten naar de overheid. Sommigen zouden tot 340.000 euro moeten ophoesten. Tegelijk bleven vele tientallen ziekenhuizen netjes onder de norm. De referentiebedragen zelf zijn blijkbaar staatsgeheim. Tot op heden kreeg niemand ze vast. Eerlijk: gisteren antwoordde mevrouw Onkelinx dan toch op mijn vraag. En wat leren we: 11 Vlaamse ziekenhuizen overschrijden de norm, 15 Waalse en maar liefst 8 Brusselse! De ziekenhuizen die het goed deden worden niet beloond. Fundamenteel probleem is echter dat het bonus malus systeem wél kan voor de ziekenfondsen en niet voor de ziekenhuizen. Twee maten en twee gewichten!
Ofwel keren boni, wegens verantwoordelijk handelen, terug naar ziekenfondsen én ziekenhuizen. Ofwel gaan ze allebei naar de overheid terug: is dit geen mooie besparing, mevrouw Onkelinx? Of bent u ook bang van de ziekenfondsen?
Visie in de gezondheidszorg is bijvoorbeeld werk maken van responsabiliseren. Ik vind hier niets van terug. Dit zijn trouwens niet mijn woorden maar die van Marc Justaert, van de CM!
Een derde reden ten slotte om niet aandachtig te zijn bij het voorlezen van de regeerverklaring. Als je echte details wenst te weten, bijvoorbeeld over de gezondheidszorg in mijn geval, kan je beter informatie losweken bij de leden van de algemene raad van het RIZIV. Zeg toch veel over de politie, niet waar collega’s?
Dan verneem je bijvoorbeeld dat er een dikke 8 miljoen naar de tandartsen gaat voor onder andere parodontologisch onderzoek. Dat er 300.000 euro naar beschut wonen gaat, ruim 12 miljoen naar de kinesitherapeuten, 2 miljoen naar de psychiatrische ziekenhuizen en dat er 100 miljoen euro bespaard wordt bij klinische biologen en radiologen. Enzovoort. Mevrouw Onkelinx bespaart wat maar deelt zeer veel snoepjes uit. Bon-bon zou ik dit niet durven noemen. Zoethoudertjes veranderen niks structureels.
Ook de farmaceutische industrie mag weer lineair tientallen miljoenen euro’s ophoesten. Net zoals de fiscale en sociale fraude is dit een ware evergreen geworden. Eén lichtpunt: de verplegers krijgen een herwaardering. Eindelijk.

In tijden van crisis slaagt mevrouw Onkelinx erin een groter budget naar de sociale zekerheid te draineren. Wie kan daar nu tegen zijn? Ik. Waarom? Omdat ik verder kijk dan de komende twee jaar. Mevrouw Onkelinx is er in geslaagd met die extra middelen het huidige systeem verder te wentelen voor nog een paar jaar. De gezondheidszorg is als een mummie netjes omzwachteld, ziet er goed uit, maar de mummie is –vanzelfsprekend- dood, meer nog rot. Door die paar extra zilverlingen is er opnieuw een alibi om niet structureel en met visie de gezondheidszorg te hervormen. Een gezondheidszorg op maat van de gemeenschappen, lees: een staathervorming, is de enige oplossing om in de toekomst een betaalbare en toegankelijke gezondheidszorg te garanderen.

Preventie is trouwens al gemeenschapsbevoegdheid en het was minister Vanackere tevens vice-eerste minister, en nu niet de meest rabiate flamingant, die in het kader van de begrotingsdiscussie duidelijk pleitte voor het respecteren van bevoegdheden.
Is deze regering van plan gehoor te geven aan de oproep van haar vice-eerste minister, Steven Vanackere?

Waarom nog moeite doen om naar deze regeerverklaring te komen luisteren? Een verklaring zonder visie. Hebben de babbelaars onder jullie gelijk? Misschien.
Er was toch één term die mijn aandacht trok (en ook die van de media). “Rustige vastheid.” Dat stond niet vooraf in de kranten. Voorwaar de zegen van de verklaring. Het licht in de tunnel. De ultieme voorzet voor een ultieme Haiku:

Roestige vastheid.
Havik klem in wolfsijzer.
Bloedend, stervend, dood.

Touché.

Wie kan het Van Molle kwalijk nemen, hij is gewoon zo. Van Molle beschikt over een typische soort humor die blijkbaar nu nog moeilijk gesmaakt kan worden. Jammer. Nochtans was het ooit anders. In de IQ quiz of tijdens TV Touché wist Van Molle bakken kijkers te lokken naar de openbare omroep. Omwille van het programma, maar ook omwille van hem. De toenmalige BRT en BRTN had toen geen duur productiehuis nodig om de kijkcijfers omhoog te krikken. Ze wisten wat ze in huis hadden met de vaak rebelse presentator. Maar geef toe hij weet het op zo’n manier te brengen, met dat jongensachtige, dat je hem dat ook niet kwalijk kunt nemen.
Op de canvascrack deed hij het nog eens: zo’n Van-Molle-Moment, waarbij ik eigenlijk niet dacht “amaai nu pakt hij crembo wel echt”. Neen, het oversteeg Pieter De Crem, het was het soort humor dat we al lang niet meer gezien hadden. Trouwens de woordvoerder van De Crem vatte de grap heel volwassen op en maakte er geen tamtam van. Dit ter zijde. Ik durf zelfs te vermoeden dat De Crem misschien ook wel moest lachen, net zoals hij kickt op Crembocartoons. Misschien.
Volgens Brecht Decaestecker (media-journalist bij de Morgen) is de gedelegeerd bestuurder van de VRT een vat vol humor (in besloten kring). Althans dat hoorde ik op Radio 1, dit weekend.
Meteen flitste het door mijn hoofd: mijnheer de gedelegeerd bestuurder als u niet zo’n zuurpruim bent als Tony Mary (die gelukkig weg vlucht ergens ver weg van hier) en u geen dure productiehuizen meer wil zoals Mary het toeliet (en dus een beetje, samen heel Vlaanderen zou willen besparen): geef opnieuw Van Molle waar hij recht op heeft: een satirisch programma! Een nieuwe TV Touché!

Gisteren kocht ik een CD.

Gisteren ging ik naar de platenboer, kocht er dé Clouseau CD en vond er de CD van Raymond van het Groendewoud in: Vlaanderen Boven! Zouden de mannen van TAK echt alle CD’s opgekocht hebben en gevuld met deze van Raymond? Alle gekheid op een stokje…

Clouseau is een goede Nederlandstalige groep. Vertaal de teksten van menig Engelse “song” en je kan amper je lachspieren bedwingen: hit me baby, raining men, I’m blue…

Laat ons daar nu eens geen doekjes om winden. Het is nu niet omdat ze plots de nood voelen in de adelstand verheven te worden of één zich één of andere Sting-allure aan te meten, dat ze nu plots slechte muziek brengen.
Maar vriend en vijand én zeker fan moet toegeven dat hun laatste liedje zwak is. Geef mij maar Domino of zo…

Waar iedereen echter aan voorbij ging, is de volgende passage in een interview vandaag uit Het Nieuwsblad:

“Iedereen moet zijn best doen, ook Waalse politici. Ik vind sommige Waalse politici trouwens heel goed.
Michel Daerden?
'Ja, dat is er eentje die ik graag mag. Dat is tenminste een politicus die dicht bij de mensen staat, misschien veel meer dan andere politici die dan intelligenter overkomen. Die zouden misschien ook wat meer op café mogen zitten. Sorry, maar ik vind Daerden een fantastische figuur. Er zijn wel andere Waalse politici die meer stommiteiten hebben gedaan dan hij. Hij is gewoon eens zat voor de camera verschenen en heeft zijn ogen laten liften. Dat is theater.'
Hij beslist wel over je pensioen.
'Over mijn pensioen zal hij niet beslissen. Als kleine zelfstandige zal ik wel zien dat ik mijn geld verdiend heb en dat ik op niemand moet rekenen.'”

Als je dan weet dat we als N-VA’ers knokken voor een socialer Vlaanderen door middel van een Vlaamse kinderbijslag en een Vlaamse hospitalisatieverzekering. Als je weet dat elk initiatief voor meer efficiëntie door middel van bevoegdheidoverdrachten afgeblokt worden door de Franstaligen. Als je weet dat het Belgisch immobilisme tot een torenhoge staatsschuld leidt. Als je weet dat Vlaanderen de tering naar de nering zet, maar de Franstaligen redeneren van “après nous le déluge”. Als je weet dat patiënten nu al 30% van hun gezondheidsfactuur uit eigen zak betalen… Dan hoop ik, heren Wauters dat jullie zeer goed privaat verzekerd zijn, ook voor uw gezondheid (en niet alleen jullie pensioen). Wat een arrogantie. Niet elke kleine zelfstandige heeft die luxe die jullie hebben. Wat een individualistische reflex: "wij zorgen voor ons zelf, en of de ander zijn pensioen ooit krijgt?" Het interesseert jullie blijkbaar niet. Besef dan dat dit komt omdat eenvoudige mensen uw plaatjes smaken en er hun zuur verdiende centjes aan besteden. Besef dan dat het deze mensen zijn die wel wakker liggen van hun pensioen of gezondheidsfactuur. Besef dan dat als deze mensen uw plaatjes niet meer kunnen kopen, omdat ze geen pensioen meer hebben, jullie ook met een probleem zitten.
Zing nog maar vaak “Leve België”, wat kan mij dat schelen, maar besef dat als u daarvoor een lintje krijgt, dat er bloed aan hangt: dat van het sociaal bloedbad waar we op stevenen én dat omdat de Franstaligen “non” zeggen.

De appel en de kogel.

Wat hebben Bart De Wever en Fabiola gemeen? Niet veel op het eerste gezicht: constitutioneel is de ene een zwaargewicht en de andere een schriel dametje.
Constitutioneel is de ene koningin, de andere volbloed republikein en Vlaams volksvertegenwoordiger. De ene is diep gelovig, de andere niet.

En toch zijn er raakpunten.

Misschien delen ze wel sommige maatschappelijke normen en waarden? Zou Fabiola “het kostbare weefsel” al gelezen hebben?

De subtiele rebel in Fabiola kwam op 21-7-2009 aan de oppervlakte. Een vorm van spitse humor werd ten toon gespreid. De idee om een “appel” te vertonen die verwijst naar Willem Tell, is naar alle waarschijnlijkheid aan haar geest ontsproten. Ik durf te wedden dat de entourage er deze keer niet tussen zat. Kan ook niet –me dunkt- als je bijvoorbeeld weet dat “het hof” onlangs volgende telegram stuurde naar de meisjes volleybal ploeg die recentelijk op het -18 jaar tornooi brons behaalde: “het verheugt ons vast te stellen dat de vrouwelijke voetbalploet voor -18 jarigen verder bouwt aan haar successen….//… Albert – Paola.”

Neen, de “appel” moet wel degelijk een initiatief zijn van de dame zelf en dat siert haar. Het verwijst naar nog een aspect dat ze met Bart De Wever deelt: die van de bedreigingen (Bart kreeg naast een boel andere onaangename dingen ook een kogel in de bus). Voor de eigen gemoedstoestand is het goed om fijne, spitse humor te gebruiken in stresssituaties. Deze vorm van zelfrelativering is een ideale vorm van omgaan met zware stress. Toch mag en kan men dergelijke situaties niet banaliseren. Het is niet omdat de slachtoffers bijzonder goed weten om te gaan met dergelijke aantijgingen dat we ons als maatschappij niet dienen te verzetten tegen elke vorm van fysiek geweld. In ons huidig democratisch bestel zijn we er immers in geslaagd voldoende kanalen te openen om tegengestelde meningen, andere visies, creatieve inzichten, … te verdedigen met “het woord”. We moeten dit wél blijven verdedigen, koesteren en nog uitbreiden. Het is daarom des te belangrijker dat er bijzonder hard opgetreden wordt bij dergelijke agressors of het nu gaat om Bart De Wever of Fabiola.

Toespraak naar aanleiding van het rapport van de koninklijke dotaties.

Het voornemen om iets te doen aan de koninklijke dotaties is een goed voornemen. Het resultaat van "de werkgroep met gesloten deuren" begeestert of beroert me echter niet en geeft me het gevoel dat dit een compromis à la belge is. Collega Delpérée heeft het over een copieus verslag, maar ik blijf een beetje op mijn honger. Te meer daar het wetvoorstel met betrekking tot de bezoldiging van de leden van de koninklijke familie, dat de N-VA-fractie op 8 december 2008 indiende, bij aanvang van de werkzaamheden van de werkgroep, die elf keer bijeenkwam, niet door onszelf kon worden toegelicht. Er staat zelfs niets over in het verslag en ik dank dan ook collega Lambert dat hij publiek heeft gemaakt dat het aanvankelijk wel de bedoeling was, maar dat men om een duistere reden toch niet geluisterd heeft naar collega’s die een wetsvoorstel hadden ingediend. Experts kunnen achter gesloten deuren blijkbaar wel worden gehoord, collega’s niet.

Dat de koning en zijn echtgenoot of echtgenote en de troonopvolger en zijn echtgenoot of echtgenote een dotatie krijgen, tot daar aan toe. Tot zover kan ik ook de aanbevelingen van de werkgroep volgen. Dat onze collega’s-senatoren Laurent en Astrid een dotatie ad vitam blijven ontvangen, is moeilijker te verantwoorden. Dat Filip, de oudste zoon van de koning en eerste in rij voor de troonopvolging, een dotatie krijgt ter financiering van de voorbereiding op zijn toekomstige functie is enigszins verdedigbaar. Astrid is evenwel pas vijfde in rij voor de troonopvolging, Laurent zelfs elfde. Dat ze beiden een aanzienlijke dotatie krijgen, is dus moeilijk te verdedigen. Koningin Fabiola kan bij wijze van pensioen rekenen op een ruime dotatie, hoewel ze nooit enige vorm van sociale bijdrage heeft betaald. Dat ze een dotatie krijgt, daar kan ik inkomen, maar niet een van die grootte. Dat is gewoon veel en veel te veel.

Als straks de eerste minister, na het kordaat afhandelen van het asiel- en migratiedossier, de begroting aanpakt, stel ik voor dat hij daar nog enkele miljoenen haalt om het gat in de begroting dicht te rijden. Alvast één voordeel is dat we op die manier geen eenmalige maatregellen treffen.

Bovendien zijn de dotaties aan Astrid en Laurent om nog een andere reden betwijfelbaar. Wat doen die mensen om zo’n bedrag te verdienen? In dit huis komen onze collega’s alvast niet. Astrid is – gelukkig maar – geen voorzitter meer van het Rode Kruis. Laurent helpt tenminste nog een gestrande politiewagen uit de gracht te duwen. Maar staat de bezoldiging in verhouding tot de geleverde prestaties? Mij lijkt het dat ze niet zo heel veel hoeven te doen om een dergelijk riant bedrag op te strijken.

De wet van 7 mei 2000, gewijzigd bij wet van 13 november 2001, wordt beter gewoon afgeschaft, zodat Astrid en Laurent moeten gaan werken voor de kost. Daar is niets mis mee; het is zelfs eerbaar. Arbeid is een vorm van veruitwendiging voor de mens.

De dotaties aan de koninklijke familie vormen echter maar een fractie van het totale bedrag dat het koningshuis ons jaarlijks kost. Een korte opsomming: 9,5 miljoen euro dotaties aan de civiele lijst, 3 miljoen euro dotaties aan de overige leden van de koninklijke familie, 16,7 miljoen euro voor het systematisch gebruik van overheidsmiddelen buiten de dotaties, 24,4 miljoen euro voor het genot van talrijke kastelen, domeinen en onroerende goederen via de Koninklijke Schenking, 0,75 miljoen euro voor de verwarmingskosten van de koninklijke residenties en een onbekende som voor subsidiëring van allerlei koninklijke initiatieven en vennootschappen. Dit alles leert ons dat de minimale jaarlijkse kost van het koningshuis 54,4 miljoen euro bedraagt. Dat is 149.000 euro per dag of 6200 euro per uur.

Indien men beslist te blijven kiezen voor een koning als vertegenwoordiger van de Belgische staat, dan moet de financiering van het koningshuis veel transparanter worden, zodat de burger een correcte inschatting kan maken van de volledige kosten van het koningshuis.

De N-VA heeft enkele voorstellen om de transparantie echt te verhogen. Momenteel kost het koningshuis in werkelijkheid driemaal meer dan wat we terugvinden onder de dotaties in de begroting. Deze kost moet volledig en transparant in de begroting worden opgenomen en het bedrag moet democratisch gelegitimeerd worden door het parlement.

Meer duidelijkheid over de precieze besteding van de dotaties is zeer wenselijk. De Belgische bevolking verdient meer zicht op de al dan niet nuttige besteding van overheidsmiddelen die het koningshuis krijgt toegewezen. Van dotaties aan het Nederlandse koningshuis wordt bijvoorbeeld in grote lijnen bekendgemaakt waaraan ze worden besteed. Wanneer het Belgisch koningshuis dit nu doet, zoals met de dotatie aan Fabiola, is dat louter op vrijwillige basis. N-VA wil dit verplicht maken.
Een jaarlijkse doorlichting van de financiën van het koningshuis, zoals in Denemarken, moet worden overwogen. N-VA diende trouwens in Kamer en Senaat een bijzonder goed voorstel in, een voorstel dat een breed draagvlak had. Ik vermoed dat men de bui zag hangen en dit dossier heeft geëvacueerd naar een werkgroep met gesloten deuren in de Senaat.

In tijden van budgettaire krapte kent de Senaat aan de koninklijke familie een voortzetting van hun Win For Life toe zonder dat ze een lotje dienen te kopen en te krabben. Daarom zijn de leden van de werkgroep met gesloten deuren niet geslaagd en krijgen ze een tweede zittijd in augustus.

Dank u kiezer!

N-VA scoorde fantastisch, het sterkt me in mijn geloof dat inhoud beloond wordt. Het geeft me de moed nog meer dossiers zoals de Vlaamse hospitalisatieverzering uit te dokteren. Wie kan daar nu immers tegen zijn? U moet het maar eens lezen op www.n-va.be/hospitalisatieverzekeringen. Inhoud loont en in die zin volg ik graag het voorbeeld van Jan Peumans: dé volksvertegenwoordiger die het ambt glans gaf.

We staan er dank zij onze voorzitter, maar dankzij de moedige keuze zoveel jaar geleden van Geert, Frieda, Karel en Danny. De volharding van Geert (toen hij de enige verkozene was), de volharding van de militanten die koppig bleven werken,... Daar plukken we nu de vruchten van.

Dank u kiezer dat u ons vond!

Zoek de politicus...

Schitterend! Op De Standaard: “Zoek de politicus!”. Ga vlug even kijken: http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20090603_027

Mister (sic) Q zal mits wat enig knip en plakwerk deze foto kunnen gebruiken voor een volgende campagne, net zoals hij in een vorige campagne –als “republikein”- een fotootje met prinses Mathilde en Nelson Mandela gebruikte.

Zielig.

Op dergelijke wijze iets trachten te recupereren, wat heeft dat met politiek te maken? Ik was er niet, ik was gaan spreken in het verre Kalmthout, over onze gezondheidszorg. Ik probeer zoveel mogelijk mensen te overtuigen dat er nog politici zijn die wel proberen met inhoud mensen op te zoeken.

Toch gaf het me een warm gevoel dat zovele mensen pal achter Claudio en Gaëlle stonden. Het is een bewijs dat er te mobiliseren valt. Dat mensen nog altijd graag voor iets gaan, belangeloos, zelfs al kost het hen geld (al die SMS’en). Ik hoop dat politici ook kunnen mobiliseren. Het kost geen geld (stemmen), maar politici slagen er blijkbaar niet in de bevolking te begeesteren. En dat moeten ze doen! Maar dat zal niet lukken door evenementen die wervend werken, te recupereren. Schande!